Foto: Nick Oostendorp

Molendraai | Plenda

Plenda

Het buurmeisje komt aanwaaien. "Nog even," zegt ze, "dan ben ik van de basisschool af. Dat zal wel raar zijn. Maar eerst nog de eindmusical."
Ik vraag haar of ze zin heeft om het volgend schooljaar naar het voortgezet onderwijs te gaan. "Best wel," vertelt ze, "maar het is wel heel anders hoor. Dat andere vind ik heel leuk, maar ook heel spannend. Er zijn daar dingen waar ik werkelijk nog never nooit van gehoord heb!"
"En dat is?"
"Ze gaan daar uit van 'bring your own device'."
Vragend kijk ik haar aan.
"Iedereen neemt zijn eigen laptop of chromebook mee naar school, met de bedoeling dat je er in de les met de docent vanuit de methode mee kunt werken. Ik krijg een chromebook, maar heb geen idee hoe zo'n apparaat werkt."
"Dat leren ze je daar vast snel", sus ik.
"Daarnaast staat ons huiswerk in Magister en het rooster in Zermelo. Dat zijn computerprogramma's waarvan ik de namen alvast uit het hoofd heb geleerd."
Het buurmeisje kijkt me hulpeloos aan. "O ja," zegt ze, "en we krijgen geen agenda, maar een plenda, een soort van boekje met de dagen van een week steeds twee keer. Bij de eerste week noteer je je huiswerk op de dag dat het klaar moet zijn en bij de tweede schrijf je de planning, wanneer je wat leert of maakt." Ze zucht. "Hoe was dat dan bij jou, Flox, toen je brugpieper werd?"
Ik vertel haar dat ik in de grote vakantie met mijn ouders naar V&D in Arnhem ging om er pennen, potloden, passer, gum, gradenboog en liniaal te kopen. Ik mocht een etui uitkiezen, schriften en een 'gewone' agenda. En kaftpapier natuurlijk. Dat was het.
"Veel daarvan hebben wij ook nog nodig," zegt ze, om daarna te vragen of ik ook een kluisje huurde.
"Nee joh, we hingen de jas aan de kapstok."
"Er zijn daar ook tussenuren, een soort van kantine-uren of aula-zittingen."
"Wij hadden geen tussenuren en ook geen kantine of aula. Voorstellingen werden in een zaaltje in de buurt gehouden."
"Toch wel automaatjes met snoep, koek en drinken?"
"Nee, ook geen automaatjes. Trouwens, wij namen ook nooit geld mee naar school."
Ze kijkt me met open mond aan.
In haar blik denk ik iets van medelijden te bespeuren.
"Wel lekker rustig allemaal", zegt ze.

Flox Bos

Meer berichten