Foto:

Sebastiaan Beumer wint hoofdprijs verhalenwedstrijd

Mavo 3-scholieren vertellen verhalen die uit het leven gegrepen zijn

Door Josée Gruwel

DOETINCHEM - Spannend en beeldend geschreven, en mooi opgebouwd. Het geeft verschillen tussen vroeger en nu weer en de schrijver neemt in het verhaal ook zichzelf mee. Dat oordeelde de jury over het verhaal van Sebastiaan Beumer uit Doetinchem, die daarmee de hoofdprijs won in de verhalenwedstrijd van mavo 3 van het Rietveld Lyceum.

Een honderdtal leerlingen van mavo 3 van het Rietveld Lyceum kreeg vrijdagmorgen in de aula van de school de uitslag te horen van de verhalenwedstrijd met als thema 'Tussen geraniums en Netflix'. De wedstrijd was uitgeschreven bij het vak Nederlands. Ook de verhalen van Puk Verzijden uit M3A, Yvet Legters uit M3B en Faye Bongers uit M3C werden bekroond, maar de hoofdprijs was voor Sebastiaan uit M3D.
De verhalen kwamen tot stand na instructies van de vakdocenten Madelon Salemink, Laurens Heuzinkveld en Fred Wagenaar en een workshop van theaterdocent Boaz Boele (via de Gruitpoort) over interviewtechnieken. De leerlingen interviewden een oudere en legden het gesprek vast.

79 jaar verschil
Het verhaal van Sebastiaan kwam tot stand door een interview met zijn opa die precies 79 jaar ouder is dan de jonge schrijver. Beide mannen zijn jarig op 21 oktober. "Mijn opa is geboren in Naaldwijk 1925. Daar heeft hij twee jaar gewoond en toen zijn zijn biologische ouders overleden. Mijn opa is hierna opgenomen in een gezin te Zelhem. Daar ging hij naar de lagere school. Hij had veel vrienden en ze spraken altijd onder schooltijd af in welke buurt ze zouden spelen. Toen was er nog geen telefoon, nu spreek je met je vrienden af met de telefoon. Na de grote school ging hij naar de ambachtsschool om daar de opleiding timmerman te volgen. Dit duurde twee jaar. Mijn opa vertelde: "De vrienden van school bleven een belangrijke rol spelen in mijn leven. Ze woonden allemaal in Zelhem of in de buurt hiervan."

Indië
"Vlak na de ambachtsschool brak de Tweede Wereldoorlog uit en na de oorlog moest hij naar Indië. Opa was toen achttien jaar. Er waren heel wat jongens uit de buurt van opa die ook moesten. Hiervoor kregen ze een militaire opleiding van drie maanden. Vroeger moest je verplicht in militaire dienst, nu is dat vrijwillig. Ze gingen op een omgebouwd vrachtschip met tweeduizend man en de reis duurde een maand, terwijl je nu met een vliegtuig binnen 24 uur in Indië bent. Op de boot hadden de jongens veel gesprekken met elkaar. Opa zei dat ze elkaar steunden, omdat sommige jongens ook bang waren."
"Hij was chauffeur in Indië en moest de militairen naar de gevechtsvelden brengen en ophalen. Daar heeft hij veel nare dingen gezien en mensen zien sneuvelen. Hij steunde en troostte veel jongens. Ook heeft hij leuke dingen meegemaakt. Henk, een goede vriend van opa, heeft daar een vrouw ontmoet, in Semarang. Henk bleef daar wonen, totdat het weer wat onrustiger werd. De oorlog was nog niet over in Indië toen ze samen naar Nederland terugkeerden. Ook toen vond opa het jammer dat het contact zoeken met elkaar moeilijk was. Nu heb je telefoons, mobiel en de computer zodat je veel sneller mensen op kunt zoeken. Een leuke anekdote is dat opa's dochter per toeval 35 jaar later Henk en zijn vrouw tegenkwam. Mijn opa en oma hebben hen toen nog een paar maal ontmoet en veel verhalen kunnen ophalen. Toen was mijn opa wel blij dat er telefoon was, zodat ze sneller wat af konden spreken."

De liefde
"Toen vroeg ik hoe mijn opa oma had ontmoet, die inmiddels overleden is. Hij zei dat hij haar ontmoet had in Westervoort. Mijn opa was toen in dienst van de Landmacht als burger in Arnhem en die hadden wel eens feestjes en daar had hij oma Gerrie ontmoet, die hij nu heel erg mist. Oma Gerrie woonde toen in Westervoort en mijn opa ging altijd vanaf Zelhem naar Westervoort met de motor, een BSA 500cc. Hij reed altijd over de dijk van Giesbeek langs de IJssel naar haar toe. Ze spraken meestal op vaste dagen af, er was nog geen telefoon of mobiel, of ze schreven elkaar een brief, maar dat duurde in die tijd een aantal dagen voordat de brief op bestemming was. Als je nu de post voor 17.00 uur in de brievenbus doet, is die vaak de volgende dag al bezorgd."

Op Deelen
"Opa en oma woonden vanaf 1962 op Deelen. Wilma, mijn moeder, is er in 1963 in de koude winter geboren. In die tijd had je nog winters dat het sneeuwde vanaf december tot en met februari. Nu heb je meestal een paar dagen sneeuw en zijn de temperaturen een stuk hoger dan in de jaren zestig. Dit heeft waarschijnlijk allemaal te maken met de klimaatverandering.
Op Deelen had opa veel ruimte, ook qua grond. Eén van zijn hobby's was tuinieren. Hij had allerlei soorten zaadjes, bloemen en groentes die hij verbouwde. Tegenwoordig is er minder ruimte of grond om het huis, zodat het niet voor iedereen weggelegd is om groentes te verbouwen. Ook hier vertelde hij weer dat er regelmatig vrienden en familie kwamen logeren omdat ze zoveel ruimte hadden. Mijn opa genoot als er mensen om hem heen waren en als hij deze kon laten genieten. Toen ze allebei gepensioneerd waren gingen ze regelmatig met vrienden op vakantie. Opa vond het belangrijk om zijn contacten in de familie en met zijn vrienden goed te houden. Hij zei: "Als je veel plezier kan maken met de mensen om je heen, word je ook niet zo gauw ziek."

Oud worden
"En toen hadden we het over hoe hij zich nou voelde, om oud te zijn (93 jaar). Hij reageerde met: "Het is fijn om oud te zijn, totdat je je vrienden kwijtraakt en in een tehuis komt omdat je jezelf niet meer kan redden alleen. Ik heb alles hier en word goed verzorgd, maar toch is het niet echt prettig." Opa mist zijn vrienden heel erg. De gesprekken en leuke dingen doen.
Een goede overeenkomst van ons is dat we altijd anderen willen helpen en daardoor onszelf soms vergeten. Vrienden in je leven is belangrijk, waarbij je je goed voelt. Ik denk dat ik hetzelfde leven ga leiden als ik oud ben, een paar goede vrienden, waar je fijn mee kunt praten, over alles. Gezond zijn, en tevreden oud worden."

Meer berichten